Αρχικά, για να ασκήσω την κριτική μου για την παράσταση stand up comedy ''Δακρυγόνο'' στο Faktor, θα δανειστώ την έμπνευση του Κωνσταντίνου Καβάφη παραποιώντας την Ιθάκη του.
Σα βγεις στον πηγαιμό για το Γκάζι,
να εύχεσαι νάναι ανέφελος ο δρόμος,
γεμάτος avant garde, γεμάτος μαγαζιά.
Τους Ταξιτζήδες και τους Ελεγκτές,
τον θυμωμένο Περιπτερά μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου σατανική, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Ταξιτζήδες και τους Ελεγκτές,
τον άγριο Περιπτερά δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η αυθάδειά σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά βραδάκια να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε καφετέριας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Ινδικά,
και τες αμφιβόλου ποιότητας πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά ποτά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά ποτά·
σε underground παραστάσεις πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους ψευτο-διανοούμενους.
Πάντα στον νου σου νάχεις το Δακρυγόνο.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο bar,
φτωχός εξαιτίας όσων έχασες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η παράστασις.
Το Faktor σε χρέωσε δέκα ευρώ.
Χωρίς αυτό δεν θάβγαινες νηφάλιος στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σου πάρει κάτι άλλο πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, το Δακρυγόνο δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες τα Γκάζια τι σημαίνουν.
(Εντάξει, το παραδέχομαι! Αυτό που μόλις έγραψα ήταν κάπως ανόητο. Απλώς δεν μπορούσα να σταματήσω τον εαυτό μου απο το να κάνει μια απόπειρα ποιητικής παραποίησης... Με συγχωρείτε για την απουσία σχετικής κλίσης!)
Λοιπόν. Μια παράσταση διόλου διαφημισμένη, κατόρθωσε να γεμίσει το Faktor την Τρίτη το βράδυ στο Γκάζι! Το γεγονός αυτό αποτελεί παράδειγμα για το πώς μια συνεργασία μεταξύ πομπού και δέκτη μπορεί να λειτουργήσει παραγωγικά. Η στάση αυτή, από μέρους των συντελεστών, ακούσια ή ηθελημένη, είναι αξιοθαύμαστη, δεν νομίζετε;
Το show αποτελεί έναν καυστικό σχολιασμό της τρέχουσας πραγματικότητας στα όρια της σάτιρας μέσα από κείμενα, live μουσική, τραγούδια, βίντεο και χορό. Μερικές φορές μάλιστα, αν δεν γνωρίζεις τις προθέσεις της δημιουργού, συγχίζεσαι και αμφιταλαντεύεσαι για το αν αυτό που βλέπεις προσπαθεί να σατιρίσει το περιβάλλον του ή να αναδείξει τον εαυτό του.
Ως προς το περιεχόμενο του Δακρυγόνου βιώνω συγκρουόμενα συναισθήματα. Η Σοφία Μουτίδου, η οποία υπογράφει τα κείμενα, την σκηνοθεσία αλλά και την υποκριτική της σάτιράς μας, ήταν απολαυστική. Ενεργητική, δημιουργική, ευφυής, παράξενη και διαθέτοντας σταθερή επιμονή να ευχαριστήσει το κοινό. Ο Νίκος Kαρδώνης κατέβαλλε μια πολύ καλή προσπάθεια επίσης, αν και τα δικά του κομμάτια ξεκίνησαν άχαρα και μονάχα στην συνέχεια αναδείχθηκε η παρουσία του. Ευχάριστη είναι και η παρουσία της Κυριακής Ρωμανού, χωρίς όμως να μου αφήνει κάποια σαφή εντύπωση θαυμασμού ή αρνητισμού. Τέλος, ο (κάπως) γνωστός (απ' ό,τι έμαθα), Γιώργος Ντούρος, αν και η προσπάθειά του πρέπει να αναγνωριστεί, μόνο Ντούρος υποκριτής δεν ήταν. Δεν ήταν κακό το θέαμα που παρουσίαζε, καθόλου. Απλώς, εν συγκρίσει με τους συναδέλφους του υστερούσε καλλιτεχνικά. Προσωπικά όμως, αυτό που με απώθησε κυρίως σε σχέση με τον συγκεκριμένο performer ήταν η στάση και το ύφος του. Δείχνει πολύ... μπερδεμένος.
Εν πάση περιπτώσει, συνολικά η παράσταση είναι αξιόλογη. Δεν κατανόω γιατί η χρήση βωμολοχιών είναι τόσο αυξημένη. Η χρήση άσεμνων ή υβριστικών λέξεων και φράσεων δεν προσδίδει ρεαλιστικότερο τόνο σε καμία παρουσίαση... Ίσως ωστόσο δημιουργεί ένα κλίμα που κυμαίνεται ανάμεσα σε άβολα για τον θεατή συναισθήματα, και στην αίσθηση της συνενοχής σε κάποιο μικρο-έγκλημα κατά της κοινωνίας, που, έτσι κι αλλιώς, αξίζει να κατηγορείται. Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος είναι ότι ο μέσος Αθηναίος θεατής αισθάνεται πιο οικεία στον χώρο, γελά πιο εύκολα και απολαμβάνει την παράσταση με μεγαλύτερη άνεση, πίνοντας το ποτό του. Εξάλλου, η Μουτίδου προσθέτει τις εκτεταμένες βωμολοχίες στον λόγο της με τρόπο διακριτικό και έμμεσο, μη οδηγώντας στην ακαλαισθησία. Βέβαια, δεν θα έλεγα το ίδιο και για τους συνεργάτες της.
Η σάτιρα αφορούσε κυρίως κοινωνικές προκαταλήψεις, για το πάχος, την ομορφιά, το εμπόριο, τον καπιταλισμό, τις σχέσεις των δύο φύλων και λιγότερο την πολιτική επικαιρότητα. Προκαλούσε θετικό κλίμα, καθώς η ενέργεια των συντελεστών γινόταν αισθητή στον θεατή! Ορισμένες φορές όμως, η συνοχή της κωμωδίας ήταν τόσο ισχνά συνδεδεμένη που έχανε την φυσική ροή της και προκαλούσε σύγχιση. Η μουσική συνοδεία είναι επίσης ικανοποιητική.
Το Δακρυγόνο είναι μια παράσταση που θα πρότεινα. Δεν θα πρέπει να είστε προετοιμασμένοι για σάτιρα υψηλού επιπέδου, αλλά σίγουρα να είστε έτοιμοι για να γελάσετε πολύ! Κάποια σημεία της παράστασης ήταν απλώς απολαυστικά και ιδιαιτέρως ευφυή. (Δεν είναι ακόμη σίγουρη αν σε κάποια άλλα σημεία ήμουν εγώ αυτή που δεν πρόσεχε ή απλώς δεν κατόρθωσε να μου διατηρήσει την προσοχή η δημιουργική ομάδα...).
